Mel

Opgehaald: 3% Teamleden: 18 Doel: €30.000

Hallo sponsor!

Leuk dat je er bent! en dankjewel dat je mijn verhaal leest:-)

Ik ben Mel, 40 jaar. Ik ben al een behoorlijke tijd erg ziek met niet aangeboren hersenletsel (NAH) en de ziekte van Lyme.
Het zit zo:

In den beginne; het ongeluk.
Tien jaar geleden, ik was net afgestudeerd, kwam ik door een racefietsongeluk in Berlijn heftig op mijn hoofd ten val en raakte ik buiten bewustzijn. Ik heb hiervoor 2 jaar moeten revalideren in Den Haag,
Het letsel was zo zwaar dat ik volledig afgekeurd werd en ik was nét pas begonnen met werken. Ik raakte in dat laatste jaar mijn baan kwijt, mijn relatie van 7 jaar en tevens mijn huis. Het was enorm zwaar. Ik ben door een diep rouwproces gegaan. Ik kon nauwelijks functioneren, praten, lopen en denken was allemaal moeilijk. En pijn, véél pijn, hetgeen me tot diepe wanhoop bracht. De revalidatie had weinig opgebracht behalve inzicht in hoe zelf om te gaan met hersenletsel.

De beet.
Tijdens de afronding van de revalidatie en midden in de stress van het kwijtraken van mijn baan, huis, relatie ben ik een weekendje naar de bossen in Drenthe gegaan. Dit was eind augustus 2012. Het was dat weekend dat ik gebeten werd door een besmette teek. De eerste en voor zover ik weet, de énige tekenbeet die ik ooit heb opgelopen.
Ik ontdekte de teek pas enkele dagen later achter op mijn been. Ik moest direct ’s nachts nog naar de dokterspost om voor 10 dagen antibiotica te halen. Gelukkig was ik zo slim om de teek te bewaren.

Ernstig ziek worden.
Binnen een week werd ik heel ziek. Ik kreeg hoge koorts en kon slecht lopen. Op mijn been, waar de teek had gezeten, zat een rode vlek, de zogenaamde bulls eye rash, kenmerkend voor een lymbesmetting. Dit was het begin van de nu bijna 8 jaar durende ziekte waarin ik steeds verder ben afgetakeld. Ik stuurde de teek naar het ProHealth lab in Weert. De teek was besmet met de borreliabacterie (Lyme) en nog twee andere infecties (Babesia en Bartonella). Deze drie infecties zijn overgedragen op mij. Door de heftig stressvolle omstandigheden in waar ik op dat moment in beland was in combinatie met het hersenletsel is het vermoeden dat mijn lichaam niet in staat is geweest om de ziekte van Lyme weerstand te bieden.

De hel.
In de jaren die volgden werd ik steeds zieker. Ik kon slecht lopen en de pijn en de neurologische klachten namen sterk toe. Tot 2 jaar geleden ik er zo slecht aan toe was dat ik niet meer op mijn benen kon staan, zo verzwakt was ik. Ik woog nog 44 kilo en moest ondersteund worden bij het douchen. Ik kon nog geen 50 meter ondersteund lopen. Ik kon niet meer voor mezelf zorgen. We kregen hulp van de WMO vanuit gemeente Arnhem zodat Teun, mijn huidige vriend, ook wat ontlast kon worden. Op dat moment werd ik zo slecht dat ik eraan heb gedacht een einde te maken aan mijn leven, net als zoveel andere lymepatienten die geen uitweg zien in het lijden. De pijn werd simpelweg ondraaglijk en ik maakte een afspraak met de Stichting Einder. De neurologische klachten werden op dat moment zo erg dat het leek alsof ik Alzheimer, Parkinson en MS tegelijkertijd had. Ik kreeg zware pijnstillers om de pijn te dempen. Ik werd echter steeds zieker en de pijn was onbeschrijflijk. Het woord ‘levende hel’ is hoe ik deze tijd beschrijf. Ik had niet voor mogelijk gehouden dat dit bestond. Ik word er nog emotioneel van als ik het opschrijf. Maar ik hoop dat je een idee krijgt van wat ik heb doorgemaakt.

Niet opgeven.
We krijgen nog steeds 3 keer per week WMO-ondersteuning vanuit de gemeente. In de afgelopen jaren heb ik vele behandelingen geprobeerd, waaronder antibiotica, maar ook veel alternatieven. De antibiotica hielp slechts voor de periode dat ik deze innam, zodra ik stopte kwam alles terug met een rotsnelheid. Ik heb de afgelopen jaren tienduizenden euro’s uitgeven welke niet vergoed werden vanuit de zorgverzekering. De zorgverzekering vergoed slechts antibiotica. Als deze niet aanslaat krijg je niks vergoed.
De afgelopen 7 maanden heb ik me laten behandelen in een kliniek in Nederland en ben ik daardoor voor het eerst in 10 jaar tijd vóóruit gegaan, in plaats van steeds verder achteruit. Ik heb dierbare mensen om mij heen die mij hebben gesteund, ook financieel. De dankbaarheid naar hun is groot. Zonder deze hulp en liefde had ik het waarschijnlijk niet overleefd, heb ik constant het ‘einde’ voor me uitgeschoven.

En zo geschiedde.
Het was liefde die me op de been hield, liefde in de vorm van oprechte interesse, van afleiding en van financieel bijstaan. Deze bleken van levensbelang. Het is zo, dat ik leerde dat het enige dat ertoe doet in het leven liefde is.
Deze ziekte was ook een spiegel en een harde leermeester. Nu moet ik dit pad verder afmaken. Helen & genezen.
Met het geld wat mijn lopers verzamelen kan ik blijven doorbehandelen in de Nederlandse kliniek. Dit is essentieel om aan te sterken en de bacterie verder terug te dringen. En als mijn streefbedrag wordt gehaald kan ik uitwijken naar gespecialiseerde behandelingen, wellicht zelfs buiten Nederland. Door de combinatie van hersenletsel en Lyme, is de prognose dat herstellen langer gaat duren. We behandelen daarom ook beide. Er is licht aan het einde van de tunnel.

Zoals je ondertussen wel begrepen hebt ben nog steeds erg ziek en heb ik hulp nodig om de behandelingen te bekostigen. Daarom stuur ik je deze dikke glimlach, als dank dat je dat hebt gelezen en dat je mijn team van lopers wilt sponsoren. Mijn dank is groot aan mijn lopers en alle sponsoren. Moge het een succes worden! Amen

Hoopvol wacht ik af en draag het over
Mijn dank is groot, ik hoop dat je het voelt.
(Voel je het?)

Mel <3

Social media

 

De lopers